Morele Ambitie

Mensen met een universitair diploma en een abonnement op Deliveroo.

Ze verdienen goed, maar doen eigenlijk maar wat.

Ze jongeleren met Excel files, maken Powerpoint presentaties (met veel te veel tekst per slide), en houden elkaar eindeloos bezig in meetings van 30 minuten.

Ze doen heus wel iets nuttig. Maar doen ze wel genoeg? Die vraag stelt Rutger Bregman in zijn boek Morele Ambitie.

Hij pleit voor meer morele ambitie.

Doe eens een poging om de wereld drastisch te verbeteren.

Eind 2024 besloot ik het experiment aan te gaan.

Ik nam een half jaar tussen twee projecten. Naast opruimen, een website bouwen en veel fietsen, verdiepte ik me in onze collectieve smartphoneverslaving .

Het is een thema waar ik iets van weet en dat voldoet aan Bregman's criteria voor problemen die in aanmerking komen: omvangrijk, onderbelicht en oplosbaar.

In dat half jaar bood ik me aan bij scholen, werkte mee aan een boek (dat nooit uitkwam), en maakte een mini podcast rond het thema.

In dat half jaar bood ik me aan bij scholen, werkte ik mee aan een boek (dat nooit uitkwam) en maakte ik een minipodcast rond het thema. Het was een bijzonder leerrijke periode die hopelijk mensen heeft geïnspireerd heeft om na te denken over hun digitale gewoontes.

Bregman richt zich vooral op twintigers – mensen die nog niet gevangen zitten in een gouden kooi om hun hypotheek af te betalen en geen schrik hebben voor verandering.

Maar ik ben ervan overtuigd dat iedereen, hoe oud ook, moreel ambitieus kan zijn.

Want moreel ambitieus zijn betekent niet dat je alles moet opgeven en je leven overhoop moet gooien.

In plaat van je vrije tijd als een patattenzak in de zetel door te brengen kan je je ook inzetten voor een groter doel.

En dat is heus geen opoffering.

Want werken aan een thema dat je nauw aan het hart ligt zonder financieel motief voelt bevrijdend.

Het enige dat je nodig hebt is een beetje moed.

Moed om niet mee te lopen met de kudde, maar te geloven in een diepere vorm van vrijheid.